« متن شعر »

جهان خاموش بود اما ، کنارت ماه روشن شد
من از آوارگی گفتم ، تنت تعبیر میهن شد

امید مردمک‌ هاتو ، دلیل زندگیم کردی
یه دریا مهربونی رو ، فدای تشنگیم کردی

تو خورشید منی حتی ، اگه تاریک تر باشی
ولی ای کاش از دیروز ، بهم نزدیک تر باشی

توو فالت نقش می‌ بندم ، کف تلخی فنجونت
ببر قلب کبودم رو ، با اون چشمای خندونت

غریبم بین هر فصل از ، کتاب تازگی بی‌ تو
منو پس می‌ زنه خوابم ، میون خستگی بی‌ تو